Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018

Αποτέλεσμα εικόνας για 12 Φεβρουαρίου

43η ημέρα του έτους
Ανατολή Ήλιου: 07:16
Δύση Ήλιου: 18:02
Σελήνη 16 ημερών 

Χριστιανικο Εορτολογιο

Ορθόδοξη Εκκλησία

†  Κυριακή του Ασώτου

†  Αγίου Μελετίου, αρχιεπισκόπου Αντιοχείας.

†  Οσίας Μαρίας, της μετονομασθείσης Μαρίνος.

†  Οσίου Ευγενίου.

†  Αγίων μαρτύρων Πρίμας, Αμπλία, Δατίβου, Πλωτίνου, Σατορνίνου, Φαβίου, Φήλικος και των συν αυτοίς.

†  Αγίων μαρτύρων Ιουλιανού και Μοδέστου.

†  Αγίου Σισιννίου επισκόπου Θέου.

†  Οσίου Αντωνίου αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

†  Εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου εις Πούσγην.

†  Οσίου Προχόρου, του εκ Γεωργίας.

†  Αγίων οσιομαρτύρων Λουκά και Νικολάου και των συν αυτοίς μαρτυρησάντων.

†  Αγίου οσιομάρτυρος Ιωάννου του Σιναίτου.

†  Οσίου Αλεξίου, αρχιεπισκόπου Μοσχας.

†  Αγίου Βασιανού του Ούγκλιχ.

†  Αγίου νεομάρτυρος Χρήστου του Κηπουρού.
«Ο αλβανικής καταγωγής Χρήστος ήταν μανάβης στην Κωνσταντινούπολη. Τσακώθηκε με ένα μουσουλμάνο για την τιμή των μήλων, συνελήφθη και αφού αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει τον αποκεφάλισαν στις 12 Φεβρουαρίου 1748.»

†  Οσίου Μελετίου, επισκόπου Χαρκώβ.

†  Αγίου ιερομάρτυρος Αλεξίου, επισκόπου Βορονέζ.

†  Αγίου ιερομάρτυρος Μητροφάνους, του εκ Ρωσίας.

†  Συνάξεως της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ιβηριτίσσης.

Καθολικη Εκκλησια

†  Αγίου Δαμιανού εξ Αλεξανδρείας.

†  Αγίου Ιουλιανού του ελεήμονος, προστάτη των εμπλεκομένων στα καρναβάλια, των ξενοδόχων, των κλόουν και γενικώς των τσιρκολάνων.

Γιορτάζουν:  Μελέτιος, Μελετία, Πλωτίνος.

Επετειοι και Λοιπες Εορτες

  • Διεθνής Ημέρα Προσευχής για τους Πάσχοντες από Αυτισμό
  • Ημέρα της Ερυθράς Χειρός
  • Παγκόσμια Ημέρα του Γάμου
  • Ημέρα Αβραάμ Λίνκολν, με αφορμή τη γέννηση της μεγαλύτερης, ίσως, πολιτικής προσωπικότητας της χώρας, του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν (1809-1865). Ο ρεπουμπλικάνος Λίνκολν κατάργησε τη δουλεία και επανένωσε τις ΗΠΑ, κερδίζοντας τον Εμφύλιο, προτού δολοφονηθεί στο θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον από τον ηθοποιό Τζον Μπουθ, οπαδό των Νοτίων.

    Γεγονοτα

    Γεννησεις

    • 712Του Φου, Κινέζος ποιητής
    • 1768Φραγκίσκος Β’, αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
    • 1809Κάρολος Δαρβίνος, Άγγλος φυσιοδίφης
    • 1809Αβραάμ Λίνκολν, 16ος πρόεδρος των Η.Π.Α.
    • 1857Ευγένιος Ατζέ, Γάλλος φωτογράφος
    • 1884Μαξ Μπέκμαν, Γερμανός ζωγράφος
    • 1885Γιούλιους Στράιχερ, Γερμανός ναζιστής εκδότης
    • 1914Λάζαρ Κολισέφσκι, Σέρβος πολιτικός
    • 1923Φράνκο Τζεφιρέλι, Ιταλός σκηνοθέτης
    • 1933Κώστας Γαβράς, Έλληνας σκηνοθέτης
    • 1937Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας, πρίγκιπας της Νάπολης
    • 1939Ρέι Μάνζαρεκ, Αμερικανός μουσικός (The Doors). Ο Ρέι Μάνζαρεκ (πλήρες όνομα Raymond Daniel Manzarek Jr., 12 Φεβρουαρίου 193920 Μαΐου 2013) ήταν Αμερικάνος κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστότερος ως ιδρυτικός στέλεχος του ροκ συγκροτήματος των Doors.Ο Μάνζαρεκ γεννήθηκε στο Σικάγο το 1939, από τους πολωνικής καταγωγής γονείς, Έλενα και Ρέιμοντ Μάνζαρεκ. Σε εφηβική ηλικία ξεκίνησε να παίζει πιάνο και να ασχολείται με τον αθλητισμό παίζοντας μπάσκετ. Σπούδασε Οικονομικά στο πανεπιστήμιο “DePaul” του Σικάγο και στα 23 του χρόνια μπήκε στο UCLA και στο τμήμα κινηματογραφίας. Εκεί, γνώρισε τον Τζιμ Μόρισον αλλά και τη μετέπειτα σύζυγο του, Ντόροθι Φουτζικάουα. Εκείνο το διάστημα έπαιζε στους Ravens μαζί με τα αδέλφια του Ρικ και Τζιμ Μάνζαρεκ, από τους οποίους αποχώρησε για να σχηματίσει τους Doors μαζί με τον Μόρισον. Σε μία διάλεξη του γιόγκι Μαχαρίσι Μαχές, γνώρισε τους Ρόμπι Κρίγκερ και Τζον Ντένσμορ, οι οποίοι ανέλαβαν την κιθάρα και τα τύμπανα στο νεοσύστατο συγκρότημα.

      Οι Doors το 1969

      Οι Doors κυκλοφόρησαν έξι στούντιο και ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ μέχρι το 1971, όταν ο Μόρισον έχασε τη ζωή του. Όλοι οι δίσκοι έχουν βραβευθεί ως πλατινένιοι και σκαρφάλωσαν στο Top-10 του Billboard. Επίσης, τα τραγούδια τους “Light My Fire” και “Hello, I Love You” σκαρφάλωσαν στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ άλλα έξι κομμάτια ανέβηκαν στο Top-40. Μετά το θάνατο του Μόρισον, τα υπόλοιπα μέλη συνέχισαν ως τρίο κυκλοφορώντας τους δίσκους “Other Voices” και “Full Circle“, στους οποίους εκτός των πλήκτρων, ο Μάνζαρεκ ανέλαβε και τα φωνητικά.

      Μετά τους Doors δημιούργησε τους Nite City μαζί με τον κιθαρίστα Πωλ Γουόρεν, τον μπασίστα των Blondie, Νάιτζελ Χάρισον, τον τραγουδιστή Νόα Τζέιμς και το ντράμερ Τζίμι Χάντερ. Το συγκεκριμένο σχήμα κυκλοφόρησε τα “Nite City” και “Golden Days Diamond Nights“, το 1977 και το 1978 αντίστοιχα.

      Το 1980, έκανε την παραγωγή και έπαιξε στο δίσκο “Los Angeles” του πανκ συγκροτήματος Χ, ενώ συνεργάστηκε με τους Echo & the Bunnymen, Michael McClure, Darryl Read, κ.α.. Το 1998 εξέδωσε τα απομνημονεύματα του με τίτλο “Light My Fire: My Life with The Doors“, ενώ έγραψε το “The Poet in Exile” του 2001 και το “Snake Moon” του 2006.

      Το 2000, ηχογράφησε το άλμπουμ ποίησηςFreshly Dug” μαζί με τον Darryl Read και σκηνοθέτησε την ταινία “Love Her Madly“, η οποία προβλήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα στο “Santa Cruz Film Festival”.

      Το 2006, συνεργάστηκε με τον συνθέτη και τρομπετίστα Bal για το άλμπουμ “Atonal Head” του 2006. Επίσης, συνεργάστηκε με τον “Weird Al” Yankovic στο σινγκλ “Craigslist“, τον Roy Rogers στο “Translucent Blues“, όπως και το “Breakn’ a Sweat” του DJ Skrillex, μαζί με τους Ντένσμορ και Κρίγκερ.

      Ο Μάνζαρεκ πέθανε από χολαγγειοκαρκίνωμα σε νοσοκομείο του Ρόζενχαϊμ της Γερμανίας στις 20 Μαΐου 2013, σε ηλικία 74 ετών.

    • 1943Μάνφρεντ Σέφερ, Αυστραλός ποδοσφαιριστής
    • 1946Ζαν Εγεγκέ Ν’Ντονγκ, πρωθυπουργός της Γκαμπόν
    • 1954Τζίμης Πανούσης, Έλληνας τραγουδοποιός. Ο Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, σατιρικός και ηθοποιός του μουσικού θεάτρου, γνωστός για τη σάτιρα και τον καυστικό και αθυρόστομο στίχο του. Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1954 από μικρασιάτες πρόσφυγες γονείς – τον Θεόδωρο και τη Φωτεινή – στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Χολαργό. Το 1973 βρίσκει από αγγελία δουλειά σε περιοδεύοντα θίασο. Στη συνέχεια εγκαταλείπει το θίασο για να δουλέψει ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα από την οποία θα παραιτηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έχει έναν γιο, τον Άρη, και μια κόρη, τη Φωτεινή.Μουσικά δηλώνει αυτοδίδακτος και παίζει λίγο απ’ όλα. Πρώτες προσπάθειες στο χώρο της μουσικής έγιναν με το σχήμα “Χαρούμενη Κουδουνίστρα” όταν ακόμα ήταν στο Γυμνάσιο. Στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’70 σχηματίστηκαν οι Μουσικές Ταξιαρχίες από τον Τζίμη Πανούση (φωνή, στίχοι, μουσική) και τους Σπύρο Πάζιο (κιθάρα), Γιάννη Δρόλαπα (κιθάρα), Βαγγέλη Βέκιο (τύμπανα) και Δημήτρη Δασκαλοθανάση (μπάσο, πιάνο). Η πρώτη τους εμφάνιση σε κοινό έγινε το 1980 στο “Skylab” στην Πλάκα, ενώ η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά είναι ο δίσκος Μουσικές Ταξιαρχίες που κυκλοφόρησε από την MINOS-EMI το 1982. Νωρίτερα (το 1980) είχε κυκλοφορήσει μία ανεξάρτητη παραγωγή σε κασέτα, το “Disco Tsoutsouni”.Ακολούθησαν οι δίσκοι Αν η Γιαγιά μου είχε Ρουλεμαν (1984) και Hard Core (ζωντανή ηχογράφηση, 1985). Το 1983 οι Μουσικές Ταξιαρχίες καμουφλάρονται κάτω από το όνομα Alamana’s Bridge (= Γέφυρα της Αλαμάνας) και συμμετέχουν στο δίσκο-συλλογή ελληνικού ροκ Made in Greece Vol.1, παρά τις αντιρρήσεις της τότε δισκογραφικής τους εταιρείας. Από τον επόμενο δίσκο “Κάγκελα Παντού” (1986) ο Πανούσης αποφασίζει να συνεχίσει μόνος του.

      Το 1987 κυκλοφορεί ο τελευταίος δίσκος από την MINOS-EMI “Χημεία και Τέρατα“. Οι επόμενοι δύο δίσκοι “Δουλειές του Κεφαλιού” / The Greatest Kitsch Live! (1990) και “Ο Ρομπέν των Χαζών” (ζωντανή ηχογράφηση, 1992) κυκλοφορούν από την Music Box International, ενώ το “Vivere Pericolosamente” από την Warner το 1993. Η επόμενη δισκογραφική του δουλειά κυκλοφόρησε εφτά χρόνια μετά, το 2000, με τίτλο “Με Λένε Πόπη” (ζωντανή ηχογράφηση). Κυκλοφόρησε επίσης μαζί με το περιοδικό Μετρό το 2002 το ολιγόλεπτο CD “Δείγμα Δωρεάν” με ακυκλοφόρητα τραγούδια από τις τελευταίες παραστάσεις του.

      Στις 20 Γενάρη του 2009 κυκλοφόρησε ένα διπλό DVD με ζωντανή κινηματογράφηση της παράστασης “Της Πατρίδας μου η Σημαία“, που δόθηκε το 2008 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

      Την άνοιξη του 2015 οι Μουσικές Ταξιαρχίες επανενώθηκαν για μια σειρά εμφανίσεων στο Κύτταρο μετά από 30 χρόνια απουσίας.

      Πέρα από τη μουσική o Τζίμης Πανούσης έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και λιγότερο με τον κινηματογράφο. Έχει μια δεκαπεντάχρονη ιστορία σαν ραδιοφωνικός παραγωγός στους ραδιοσταθμούς Top FM, Κανάλι 15, Ωχ FM, Flash 9.65, 88 μισό Θεσσαλονίκης, ΣΚΑΪ 100.3FM, City FM 99.5. Η τηλεοπτική εκπομπή του Κορίτσια ο Τζίμης που επρόκειτο να μεταδοθεί από την τότε ΕΤ2 το 1995 τελικά «κόπηκε», ωστόσο στιγμιότυπά της έχουν κατά καιρούς παρουσιάσει κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών συνεντεύξεών του. Έχει εμφανιστεί έκτακτα σε τηλεοπτικές σειρές όπως οι Δέκα Μικροί Μήτσοι του Λάκη Λαζόπουλου. Στον κινηματογράφο, έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1981) του Νίκου Ζερβού μαζί με τις υπόλοιπες Μουσικές Ταξιαρχίες και έχει εμφανιστεί ως γκεστ σταρ στις ταινίες Ηνίοχος (1995) του Αλέξη Δαμιανού, Προστάτης Οικογένειας (1997) του Νίκου Περάκη και Safe Sex (1999) των Μ. Ρέππα – Θ. Παπαθανασίου.

      Έχουν εκδοθεί έξι βιβλία του Πανούση, κυρίως βασισμένα στις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Πρώτο ήταν το Η Ζάλη των Τάξεων (Γνώσεις, 1989) που περιέχει 40 ιστορίες ραδιοφωνικής φαντασίας που ακούστηκαν από την εκπομπή “Δούρειος Ήχος” στον Top FM την περίοδο 1988-89, ακολούθησαν τα Πικρέ, Μικρέ Μου Αράπη (Opera, 1990) που είναι μια σαπουνόπερα 22 επεισοδίων που ακούστηκε από τον “Δούρειο Ήχο” το καλοκαίρι του 1989 και Το Κυνήγι της Γκόμενας (Opera, 1992) που αποτελείται από 30 σύντομες γυναικείες βιογραφίες.

      Το 1996 κυκλοφόρησε το Υγιεινή Διαστροφή (Opera), για τα 20 χρόνια της παρουσίας του, που συμπεριλαμβάνει την έκδοση σε CD του Disco Tsoutsouni και περιέχει το σύνολο των στίχων των τραγουδιών του μέχρι τότε καθώς και συνεντεύξεις, γκάλοπ κ.α. Τον Ιανουάριο του 2002 παρουσίασε στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ τον “εναλλακτικό Καζαμία 2002” με τον τίτλο “Μωρόν λαβέ” ντυμένος με μαντήλα τύπου Παλαιάς Διαθήκης κρατώντας κούκλα βρέφους, τυλιγμένο με την αστερόεσσα. Στο ίδιο το αφιέρωμα φέρεται και με στολή του Άη Βασίλη με εξάρτυση Αφγανού τρομοκράτη ν΄ αναφωνεί το σύνθημα για την Καμπούλ: “Μπόμπα – τσόντα και καμπάνα” αποκαλώντας την ισλαμική μαντήλα μπούργκα “παραδοσιακό ταλιμπανιστήρι”.

      To 2005 κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα ακόμα δύο βιβλία του από τις εκδόσεις Opera με τίτλους Μικροαστική Καταστροφή και Πούστευε και Μη Ερεύνα, ενώ το 2010 κυκλοφόρησε το πολύτομο έργο “Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο“. Το 2011 παρουσίαζε καθημερινή ημίωρη ραδιοφωνική εκπομπή σατιρίζοντας πολιτικά γεγονότα με τον τίτλο “Δούρειος ήχος”, με εναρκτήρια ατάκα “Αμερικανοτσολιάδες, ελβετόψυχοι, αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι, ελεύθεροι πολιορκημένοι επαγγελματίες ήλθεν η ώραν σας” – “Αβάντι πόμολο !” (με μουσική υπόκρουση το “Αβάντι Πόπολο“).

      Η ιδεολογική στάση του Πανούση και η καυστική του σάτιρα τον έχει φέρει αρκετές φορές αντιμέτωπο με το δικαστήριο, αρχής γενομένης από το 1980, με μία κατηγορία από το Πλημμελειοδικείο Καρδίτσας για περιύβριση αρχής. Ακολούθησαν αρκετές δίκες με κύρια κατηγορία την αθυροστομία του Τζίμη αλλά και τον καυστικό του στίχο που έθιγε άμεσα και έμμεσα πρόσωπα και καταστάσεις. Κατά την περίοδο πριν την κατάργηση της λογοκρισίας (περίπου το 1984) από τους δίσκους των Μουσικών Ταξιαρχιών λογοκρίνονταν λέξεις που “προσέβαλαν τη δημόσια αιδώ”. Με το δίσκο Δουλειές του Κεφαλιού κατηγορήθηκε για περιύβριση εθνικού συμβόλου αφού στο εξώφυλλο του δίσκου εικονιζόταν να ανοίγει τρύπες σε ελληνικές σημαίες. Για αυτές τις κατηγορίες αθωώθηκε.

      Το 1997 μηνύθηκε για συκοφαντική δυσφήμηση από τον Γιώργο Νταλάρα τον οποίο ο Τζίμης Πανούσης περιέπαιζε κατά τη διάρκεια παραστάσεών εικονίζοντας τον να βγάζει λεφτά από το στόμα του, σατιρίζοντας τις πολύ μεγάλες συναυλίες του Νταλάρα στο εξωτερικό, σχετικά με το εθνικό ζήτημα της Κύπρου. Ο Γιώργος Νταλάρας κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του, που ίσχυσαν μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, και απαίτησε από τον Πανούση να σταματήσει να χρησιμοποιεί τη φωνή και την εικόνα του στις παραστάσεις του, με πρόστιμο αν το έκανε ενός εκατομμυρίου δραχμών για κάθε αναφορά. Αργότερα ζήτησε ποσό αποζημίωσης εκατό εκατομμυρίων δραχμών για ηθική βλάβη αλλά τελικά η υπόθεση έληξε με καταδίκη του Πανούση σε φυλάκιση πέντε μηνών με αναστολή από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Ο Πανούσης στις 27 Μαΐου 1999 κατέθεσε έφεση η οποία απορρίφθηκε από το εφετείο Αθηνών στις 21 Δεκέμβρη του 2000. Η απόφαση επικυρώθηκε ξανά από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών το Μάη του 2002 και τελεσίδικα τον Απρίλη του 2004 από τον Άρειο Πάγο. Ο Πανούσης πάντως συνέχισε να αναφέρεται δημόσια στον Νταλάρα χωρίς να τον ονομάζει αλλά αποκαλώντας τον «ακατονόμαστο».

      Ένα εξώφυλλο στο περιοδικό Κλικ το 1999 πού έδειχνε τον Τζίμη ντυμένο αρχιεπίσκοπο να δαγκώνει ένα μήλο κρατώντας την κιθάρα του ήταν η αιτία για την κατηγορία αυτού και των εκδοτών του περιοδικού για καθύβριση θρησκεύματος. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ομόφωνα αθώοι από το ακροατήριο. Μια από τις πιο γνωστές κατηγορίες που αντιμετώπισε ο Πανούσης και αναπαράχθηκε από τα ΜΜΕ (όπως και αυτή με τον Νταλάρα) ήταν η κατηγορία για προσβολή εθνικού συμβόλου, αιτία της οποίας αυτή τη φορά ήταν η αφίσα της παράστασης Της Πατρίδας μου η Σημαία η οποία έδειχνε ένα περίγραμμα ελληνικής σημαίας (στη πραγματικότητα τεμάχιο πανιού με εναλλασσόμενες λευκές και μπλε λωρίδες με ένα σφυροδρέπανο στη θέση του σταυρού). Μετά την αυτόφωρη σύλληψη του και τη δήλωση του “εγώ τον σκότωσα, εγώ!” αρχικά καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη ποινή τεσσάρων μηνών φυλάκισης αλλά τελικά αθωώθηκε δευτεροδίκως από το 5ο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.

      Στις αρχές του 2005 ο Πανούσης καταδικάστηκε, ερήμην, από το πρωτοδικείο Πάτρας για εξύβριση αστυνομικού επειδή κατά τη διάρκεια παράστασής του στην πόλη έκανε τηλεφωνική φάρσα σε συνταξιούχο αστυνομικό. Ο καλλιτέχνης έχει ασκήσει έφεση η οποία εκκρεμεί. Η υπόθεση εκδικάστηκε τελικά στις 8 Γενάρη του 2008 ενώ ακόμα εκκρεμεί και αγωγή η οποία έχει καταθέσει ο συνταξιούχος.

      Ο Πανούσης έχει κατηγορηθεί από το ΚΙΣ για εκφράσεις αντισημιτικών απόψεων συνήθως σχετικά με τις θέσεις του περί την σύρραξη ΙσραήλΠαλαιστίνης. Κατά τη διάρκεια τις εκπομπής του Δούρειος Ήχος στο σταθμό City 99,5 το 2009, δήλωσε κατά τ’ άλλα «Εβραίοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι κακή σας μέρα, κακό ψόφο να ‘χετε […]», και «[…] ελέγχουν οι εβραίοι όλες τις τράπεζες της αμερικανικής αυτοκρατορίας, ελέγχουν όλο το Σόου Μπιζ που είναι σε επιδέξια εβραϊκά χέρια […]», παραπέμποντας ταυτόχρονα στον πόλεμο στη Γάζα.

      Το 2013, Ελληνικές εβραϊκές κοινότητες ενοχλήθηκαν από τη χρήση ενός συμβόλου στην αφίσα του Πανούση για την παράσταση Troika Club, που απεικόνισε το αστέρι του Δαβίδ μπλεγμένο με μια σβάστικα (το εν λόγω σύμβολο χρησιμοποιείται από την σέχτα των ραελιστών («Raelists» στα αγγλικά)). Σε σχέση με αυτό το σύμβολο έχει κάνει δηλώσεις για την ισραηλιτική πολιτική, χρησιμοποιώντας την λέξη “εβραιοναζί”.

    • 1961Μισέλ Μαρτελί, Αϊτινός πολιτικός
    • 1969Ντάρεν Αρονόφσκι, Αμερικανός σκηνοθέτης
    • 1982Λούης Τσάτουμας, Έλληνας αθλητής

    Θανατοι

    • 901Αντώνιος Β΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
    • 1538Άλμπρεχτ Άλτντόρφερ, Γερμανός ζωγράφος
    • 1719Άνταμ Λούντβιχ Λεβενχάουπτ, Σουηδός στρατηγός
    • 1804Ιμμάνουελ Καντ, Γερμανός φιλόσοφος
    • 1816Ιωάννης Δεληγιάννης, Έλληνας προεστός
    • 1853Νικόλαος Κριεζώτης, Έλληνας πολιτικός
    • 1873Σπυρίδων Τρικούπης, Έλληνας πολιτικός και ιστορικός
    • 1932Θεόδωρος Κάστανος, Έλληνας παιδαγωγός
    • 1949Χασάν αλ-Μπάννα, Αιγύπτιος ιδρυτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
    • 1950Χρυσόστομος Ιωαννίδης, Κύπριος ποδοσφαιριστής
    • 1954Τζίγκα Βερτόφ, Σοβιετικός κινηματογραφιστής
    • 1961Αθανάσιος Τραχίλης, Έλληνας πολιτικός
    • 1963Χρήστος Γιαννακόπουλος, Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος
    • 1979Ζαν Ρενουάρ, Γάλλος σκηνοθέτης
    • 1980Γεωργία Βασιλειάδου, Ελληνίδα ηθοποιός. Η Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 189712 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως σε κωμωδίες του κινηματογράφου.Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί σε κατάστημα και να βοηθήσει την πολυμελή οικογένειά της, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα της κατόπιν πτώσης από άλογο, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ιππικού .Την πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση έκανε το 1922 σαν μέλος της χορωδίας του Θεάτρου Ολύμπια, στο έργο Ερνάνη του Τζ. Βέρντι, μάλλον συμπτωματικά οπότε και ξεκίνησε τις σπουδές της στην Γεννάδειο Σχολή το 1923 και κατόπιν εμφανίστηκε σε διάφορες όπερες. Εργάστηκε σε μεγάλα θεατρικά σχήματα της εποχής με τους Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρη Μυράτ, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους.

      Στα μέσα του 1930 αποφάσισε να σταματήσει, μετά από ένα γάμο της που υπήρξε όμως ατυχής. Στη συνέχεια γνώρισε την Σοφία Βέμπο η οποία και της υποσχέθηκε να τη βοηθήσει. Την εποχή εκείνη αντιλαμβανόμενος πρώτος ο Αλέκος Σακελλάριος το έμφυτο ταλέντο της στη μιμητική της προσέφερε ένα ρόλο το 1939 στα Κορίτσια της παντρειάς, που έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα μιας δεύτερης, αλλά περισσότερο γνωστής καριέρας – αυτή τη φορά ως κοσμαγάπητης κωμικού, της “ομορφότερης άσχημης” του ελληνικού κινηματογράφου, όπως χαρακτηρίστηκε. Στην εταιρεία της Φίνος Φιλμ έγιναν οι μεγάλες της επιτυχίες όπως: Η ωραία των Αθηνών, Η θεία απ΄ το Σικάγο, Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός και πολλές άλλες. Έλαβε μέρος στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται.

    • 1992Φάνης Χηνάς, Έλληνας ηθοποιός
    • 2000Screamin’ Jay Hawkins, Αμερικανός τραγουδιστής. Ο Screamin’ Jay Hawkins (Jalacy “Screamin’ Jay” Hawkins, 18 Ιουλίου 192912 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της Rhythm and blues, μουσικός παραγωγός, πυγμάχος και ηθοποιός. Γνωστός για την δυναμική της φωνής του και την θεατρικότητα των παραστάσεων του, γνώρισε επιτυχία με το κομμάτι “I Put a Spell on You” το 1956, το οποίο έχει καταταχθεί στο # 320 στην λίστα με τα “500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών” του περιοδικού Rolling Stone και έχει διασκευαστεί από εκατοντάδες καλλιτέχνες.Ο Χόκινς γεννήθηκε το 1929 στο Κλίβελαντ. Σαν βρέφος βρέθηκε σε ορφανοτροφείο και υιοθετήθηκε σε ηλικία 18 μηνών. Μελέτησε κλασικό πιάνο και έμαθε να διαβάζει στην ηλικία των έξι ετών, ενώ έμαθε να παίζει κιθάρα μετά την εφηβεία του, με το όνειρο του να είναι να τραγουδήσει όπερα. Όταν δεν τα κατάφερε, ξεκίνησε την καριέρα του ως πιανίστας της μπλουζ μουσικής.Κατά τα εφηβικά του χρόνια ξεκίνησε την καριέρα του ως πυγμάχος, κερδίζοντας τα χρυσά γάντια του 1943. Την επόμενη χρονιά, σταμάτησε την φοίτηση του στο σχολείο για να πολεμήσει στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την θητεία του, χρησιμοποιούσε το ταλέντο του στην μουσική για να διασκεδάζει τους στρατιώτες.

      Ο Χόκινς το 1957

      Το 1949, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή πυγμάχου μεσαίων βαρών στην πολιτεία της Αλάσκα και σταμάτησε την αθλητική του καριέρα για να ενταχθεί στο συγκρότημα του Tiny Grimes. Στην συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Fats Domino, πριν αποφασίσει να συνεχίσει ως σόλο καλλιτέχνης.

      Η μεγάλη επιτυχία ήλθε με το σινγκλ “I Put a Spell on You“, του οποίου η αρχική έκδοση μέσω της Okeh Records δεν είχε γνωρίσει επιτυχία. Όταν το κομμάτι επανηχογραφήθηκε από την “Columbia”, ο Χόκινς ήταν μεθυσμένος με αποτέλεσμα μία μπλουζ, χιουμοριστική εκτέλεση, με αστεία ουρλιαχτά και άλλα εφέ. Η συγκεκριμένη εκτέλεση του έδωσε την πρώτη του επιτυχία το 1956 και τον ώθησε να ενισχύσει την εικόνα των ζωντανών του εμφανίσεων με μακάβρια σκηνικά, αφού ανέβαινε στην σκηνή μέσα σε φέρετρο, κρατώντας ένα σκήπτρο με ένα κρανίο. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου είχε περασμένο ένα κόκκαλο στην μύτη του και κουβαλούσε δόρυ και ασπίδα.

      Ακολούθησαν τα σινγκλ “Hong Kong” και “Alligator Wine“, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Κατά την δεκαετία του ’60, σταμάτησε την ενασχόληση του με την μουσική και μετακόμισε στην Χαβάη. Επέστρεψε στις περιοδείες στα τέλη εκείνης της δεκαετίας, συνεχίζοντας μέχρι τον θάνατο του το 2000. Η τελευταία του στούντιο ηχογράφηση κυκλοφόρησε το 1998 με τίτλο “At Last“. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το βραβείο πρωτοπορίας από το Rhythm and Blues Foundation.

      Παράλληλα με την μουσική του καριέρα, συμμετείχε στις ταινίες “Mystery Train” και “Perdita Durango” του σκηνοθέτη Τζιμ Τζάρμους και στα τέλη της δεκαετίας του ’90 μετακόμισε στην Γαλλία. Ο Χόκινς πέθανε μετά από μία επέμβαση για ανεύρυσμα στις 12 Φεβρουαρίου 2000 στο Νεϊγί-συρ-Σεν, κοντά στο Παρίσι. Είχε παντρευτεί έξι φορές και υπολογιζόταν ότι ήταν πατέρας 57 παιδιών.

    • 2001Κριστίνα Ζέντερμπάουμ, Σουηδέζα ηθοποιός
    • 2004Θόδωρος Πολυκανδριώτης, Έλληνας συνθέτης
    • 2008Παναγιώτης Κοσιώνης, Έλληνας πολιτικός
    • 2009Χιου Λέοναρντ, Ιρλανδός συγγραφέας
    • 2011Κωνσταντίνος Κοσμόπουλος, Έλληνας πολιτικός
    • 2012Βασίλειος Μαντζώρης, Έλληνας πολιτικός
    • 2016Γιάννης Καλαϊτζής, Έλληνας σκιτσογράφος