Η Αφροδίτη Μάνου, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτιδα. Αδερφή της ήταν η Μαρία Δημητριάδη ….

Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1953. Το πραγματικό της όνομα είναι Αγλαΐα Δημητριάδη. Η Αφροδίτη Μάνου γεννήθηκε στην Αθήνα, στον Ταύρο. Ο πατέρας της Μικρασιάτης από ένα χωριό έξω από την Πέργαμο, η μητέρα της μισή από την Αιτωλοακαρνανία, μισή από την Κορινθία. Η Αφροδίτη ήξερε πάντα ότι ήθελε να γίνει τραγουδίστρια, ένα ένστικτο την έσπρωχνε από μικρή προς τα εκεί, σαν να έπεφτε με όλο της το βάρος στη θάλασσα και η άνωση να την ανέβαζε γρήγορα πάνω για να μπορέσει να τραγουδήσει («είναι αυτό το χάρισμα, το μουσικό αυτί που λέμε. Είναι κάτι πολύ θελκτικό, πολύ εκμαυλιστικό, και όταν είσαι μικρός σε τραβάει από το χέρι»). Στα 16 της, κοριτσάκι του Λυκείου ακόμα, θα τραγουδήσει τα θρυλικά «Σαν με κοιτάς» και « Ένα καλοκαίρι» του Σπανού για το σάουντρακ της ταινίας Εκείνο το καλοκαίρι με την Έλενα Ναθαναήλ και τον Λάκη Κομνηνό (μια ταινία που έχει χαραχτεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο ως το απόσταγμα του ρομαντισμού και του καλοκαιρινού έρωτα – ένα Grease πριν απ’ το Grease) . Όταν τελείωσε το σχολείο, ξεκίνησε να τραγουδάει στις μπουάτ της Πλάκας με τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Μανώλη Μητσιά και ύστερα από ενάμιση χρόνο, το 1973, τη φώναξε ο Θεοδωράκης για να τον ακολουθήσει σε μια εξαντλητική περιοδεία σε όλο τον κόσμο. Κομβικό σημείο στην καριέρα της ήταν η γνωριμία της με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Ήταν από αυτούς που ανέβηκαν στην πλωτή πλατφόρμα του περίφημου πάρτι της Βουλιαγμένης το 1983. Ήταν εκείνη που τραγούδησε, ύστερα από μια ιδέα της Άννας Παναγιωτοπούλου, το υπερρεαλιστικό «Μια μέρα μιας Μαίρης». Και ήταν αυτή η γνωριμία που την έκανε ν’ αρχίσει να γράφει η ίδια στίχους και να εξελιχθεί σε μια σπουδαία στιχουργό, πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα.

Το 1985 η Αφροδίτη Μάνου γράφει τους στίχους για το κομμάτι «Χαιρετίσματα», που τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου (και τελικά εκδόθηκε το 1987, κάνοντας τεράστια επιτυχία), σε μια ταραγμένη πολιτικά εποχή.   Είχε επέλθει μεν η Αλλαγή που ευαγγελιζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά τα πρώτα σημάδια της παρακμής είχαν φανεί, σαν τον σκόρο που τρώει τα πουκάμισα στην ντουλάπα.

Η αδυσώπητη δεκαετία του ’90, η έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης και η ανατολή του lifestyle εξαφανίζει την Αφροδίτη Μάνου από παντού. Δεν την παίζει κανένα κανάλι, κανένα ραδιόφωνο, μόνο κάτι αμετανόητοι ημιμεθυσμένοι μετα-ρομαντικοί κολλάνε κανένα κομμάτι της μετά από ένα του Morrissey στα σπιτικά πάρτι της εποχής. Για μία δεκαετία περίπου θα μείνει στην αφάνεια, μέχρι που οι Ρέππας-Παπαθανασίου, με την ορμή του φαν, θα τη φωνάξουν να γράψει μουσική για την παράστασή τους Δυόμισι φόνοι κι ένα μπουλντόγκ, που ανέβασαν το 1999 στην Πειραιώς 191. Ήταν η απόλυτη μεταστροφή σε μια «καμένη» καριέρα.   Τα επόμενα χρόνια συνεργάζεται συνέχεια με το δίδυμο στο σινεμά (στο Κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο και στο Οξυγόνο, όσο και στο θέατρο, στην Τσινετσιτά), παραμένοντας όμως συνειδητά εκτός προσωπικής δισκογραφίας και συχνών ζωντανών εμφανίσεων.